NAMAZ KILMAYAN SEVDİKLERİMİZ HAKKINDA NELER HİSSEDİYORUZ?

Sabahleyin, namaz kılması gerektiğini sık sık hatırlattığım bir arkadaşım bir hadis gönderisi paylaşmış benimle ve “Beni ne kadar sevdiğini yine anlamış oldum”, demiş.
Hadis şöyle: “Kim sana namazla nasihatte bulunuyorsa seni en çok seven odur!”

Arkadaşıma cevap olarak, namaz kılan insanların namaz kılmayan sevdikleri hakkında hissettiklerini aşağı yukarı anlatan bir şey yazmak geldi içimden; çünkü biliyorum ki bunu yazan arkadaşım yine de düzenli olarak namaz kılmıyor.
Klişe bir örnek gibi gelecek ama bazen klişeler hayat kurtarır, inşallah bu sefer de öyle olur, lütfen dikkatli okuyun ve okurken kendinizi bu senaryodaki kişinin yerine koymaya, onun duygularını hissetmeye çalışın:

Bir bilgisayar oyunu oynuyorsunuz diyelim siz ve sevdikleriniz. Oyunu başarıyla tamamlarsanız, orada kazandığınız her şeyin gerçeği, oyunun sonunda size kat kat ve elle tutulur ödüller olarak verilecek. Oyunun süresi bitene kadar 100. seviyeye gelemeyen ise oyunu kaybedecek ve toplamak için canla başla uğraştığı her şey çöpe gidecek.
Her bölümün sonunda bir bölüm sonu canavarı var. Ortalık yerde duran bir sürü de kılıç var, o kılıcı aldınız mı hem size koruma kalkanı veriliyor hem de canavar üç beş hamlede ölüyor. Çok sevdiğiniz ana-babanıza, çoluk çocuğunuza, kardeşlerinize, arkadaşlarınıza diyorsunuz ki:
“Bakın şu kılıcı alınca canavar size zarar veremiyor, hem de bölümleri çok rahat geçiyorsunuz, bir sürü de ek ödül veriliyor. İşte ben 40. seviyeye atladım, buralarda yoldaki dikenler paçanıza takılmıyor sadece batıp çıkıyor, kafanıza çamur yağsa bile üstünüzden akıp gidiyor, topladığınız bir meyveyle günlerce karnınız tok kalıyor, üstelik bir tane toplayınca yanında dokuz tane de bonus geliyor. Siz de alın! Hem kolayca seviye atlarsınız hem de canavar size böyle zarar veremez.”
Onlar daha üçüncü – beşinci seviyede devam ediyorlar. Sizi de görüyorlar, diyorlar ki: “Ne güzel kılıç kullanıyorsun aferin sana, ama biz biraz daha taşla sapanla oynayacağız, sonra alırız.”
Siz, “hadi şimdi alın, vakit azalıyor” deyince, “Tamam tamam…” deyip canavar tarafından tartaklanmaya devam ediyorlar, her bölümde üstlerinin başlarının paramparça olduğunu ve çamur içinde kaldıklarını görüyorsunuz; çabuk iyileşsinler diye onlara kendi puanlarınızdan vermek istiyorsunuz ama veremiyorsunuz, oyunun kuralı böyle; yaralarını sarmak için elinizden geleni yapıyorsunuz, ama onlar şuracıkta gözlerinin önünde duran kılıcı bir türlü almıyorlar. Almıyorlar işte!
Diyorsunuz ki: “Bakın cidden kılıcı almak zor değil, orta yerde duruyor, tahmininizden de çok işe yarıyor, hadi alın artık!”
Diyorlar ki “Ama önünde taş var toprak var, bir tane ufak çalı var, şimdi bizim façamız bozulur, alacağız biz bir gün sen merak etme…”
Oysaki siz görüyorsunuz o çalının vereceğinden çok daha fazla hasar aldıklarını her seviyede, ama anlatamıyorsunuz.
Üstelik bir de oyunun talimatına açık açık yazmışlar:
“KILIÇ KULLANMAYANLAR, OYUNU KAYBEDECEKLERDİR!”
Onları uyarıyorsunuz: “Bakın talimatı okuyun, durum bildiğiniz gibi değil, çok ciddi!”
Diyorlar ki: “Hı hı, o talimat çok faydalı bir şey zaten, bakarız, ama şimdilik bizim taş toplamamız lazım, meyve toplamamız lazım, hoplayıp zıplamamız filan lazım.”

Ne yaparsınız?
Ne hale gelirsiniz üzüntüden? Onları uyandırmak için tokatlamaya başlamak gelmez mi içinizden? Sesinizi duyurmak için boğazınız parçalanırken onların sağırlığı yıpratmaz mı sizi?
Üstelik burada bahsettiğimiz oyunun süresi sonsuz değil, seviye atlamak için önlerindeki süre kısıtlı, oyunun tekrarı da yok, bir an evvel atlamaları lazım, yoksa hem siz onlarsız kalacaksınız hem onlar sizsiz… Yalvarıyorsunuz ama dinlemiyorlar ve gülümseyerek, “Haklısın canım bizim de almamız lazım, biz de seni seviyoruz.” diyorlar. “Sevseniz yanımda olmak için çalışırsınız.” diyorsunuz, ama “Aaa sevgimizden şüphen olmasın, alacağız alacağız.” diye oyalanmaya devam ediyorlar.

Biz burada kendimizi kırkıncı seviyede gördüğümüz için söylemiyoruz da oyunun talimatını okuyan kimseler olarak hatırlatıyoruz tekrar:
“KILIÇ KULLANMAYANLAR, OYUNU KAZANAMAYACAK!” ve kimse oyunun sonuna kalan süreyi bilmiyor…

Hâlâ anlayamamış olanlar için:
ALLAHÜ TEALÂ’NIN YAPTIĞI ÖZETTE cennettekiler, cehennemin Sekar adlı kısmındaki suçlulara sorar:
“Sizi Sekar’a sürükleyen ne oldu?”
Onlar şöyle derler: “Biz, namaz kılanlardan değildik…” (Müddessir 42-43)
Cevap 47. ayete kadar devam ediyor ama cevabın ilk cümlesi olduğu için bu bilgi kritik, lütfen farkında olalım!

“NAMAZ DİNİN DİREĞİDİR.”

Ve lütfen kendinizi kandırmak için “Ama namaz kılıp da hırsızlık yapan bir sürü insan var, Allah onları değil bizi mi yakacak?” demeyin, namaz kılıp hırsızlık yapmayan ve Allah korkusuyla yaşayan insanlar da olduğunu hatırlayın.
Her gün her ezanda “Namaza koşun!” diye huzuruna davet edildiğiniz halde secde etmeyerek, her gün EN AZ BEŞ KEZ ALLAH’A KARŞI GELDİĞİNİZİN farkına varın!

Namaz kılınca özgürlükleriniz kısıtlanacak da sanmayın.
Bir avucunuzdan bir damla suyunuzu alan Allah, başka yerden rahmetini yağmur gibi yağdırır. Yalnızca Allah’a secde etmek, başka kimseye boyun eğmek zorunda olmadığını bilmek, bir insanın dünyada sahip olabileceği en büyük özgürlüktür.
Allah’ın size ne ikramlarda bulunabileceğini ancak onu hak edecek şeyler yaptığınızda görürsünüz, şimdiden tahmin bile edemezsiniz. Hiç kimse O’nun kadar cömert değil!

Namaza başlamak için en uygun gün bugün, en uygun zaman da içinde bulunduğumuz namaz vaktidir…
Lütfen, namazı düzgün ve sürekli kılalım!

Allah hepimizi kendi yolunda ayakları sağlam basan kullarından eylesin!

A. Zeynep Dönmez