Kâfirlik edip gerçekleri görmezlikten gelenler, kavramadığı sese öten karga gibidirler; onun kavradığı sadece bağırtı ve çağırtıdır[1]. Sağırdırlar, dilsizdirler, kördürler. Onlar akıllarını kullanmazlar. (Bakara 2/171)

İnsanı koyun, sığır  ve deve gibi hayvanlardan ayıran, akıldır. İnsan aklını kullanmadığı zaman onlar gibi olur. Çoğu kişi, din konusunda aklıyla değil, duygularıyla hareket eder. Dünya ve ahiret mutluluğunu etkileyecek böyle bir tavır kabul edilemez. Allah  Teâla, şöyle buyurur:

Cinlerden ve insanlardan bir çoğunu gerçekten Cehennem için yaratmış olduk. Onların kalpleri vardır, onunla kavramazlar. Onların gözleri vardır, onlarla görmezler. Onların kulakları vardır, onlarla işitmezler. Onlar; koyun sığır ve deve gibidirler; hayır, daha da düşüktürler[2]. Gafiller işte onlardır. (Araf 7/179)

Koyun, sığır  ve deve diye tercüme ettiğimiz kelime en’âm  (الأنعام)’dır[3]. Türkçe’de bunu tek bir kelime ile karşılamak mümkün değildir. Bir çok meal, “dört ayaklı” diye tercüme eder. Dört ayaklı tanımına kedi, köpek ve vahşi hayvanlar da gireceğinden doğru bir tercüme olmaz. Bu sebeple kelimenin anlamı, tam olarak yazılmıştır.

Koyun, sığır  ve deve faydalı hayvanlardır. Kâfirler bunlardan da düşük sayılmış ve yukarıdaki âyette karganın konumunda gösterilmişlerdir.

Karga leşle beslenir. Küçük kuşları, yumurtaları ve civcivleri yer. Yiyecek aramak için çöplükleri karıştırır. Tahıl bitkilerine, meyve ağaçlarına, sebzelere ve bağlara büyük zarar verir. Gelişmiş psişik yetenekleri vardır, kolayca evcilleştirilebilir[4]. Kâfir  de “İş başına geçti mi, ortalığı karıştırmak, kaynakları tahrip etmek ve nesilleri bozmak için gayret gösterir.” (Bakara 2/205) Onu bu hale düşüren, aklını kullanmamasıdır. Aklını kullanırsa yola gelebilir.

Yukarıdaki âyet;“Onlar; koyun, sığır ve deveden de düşüktürler” hükmüne açıklık getirilmiştir. Âyetler arası ilişkiye dikkat etmeyenler bu âyete; “Onlar; bunlardan da sapıktırlar” veya “Onlar; bunlardan da şaşkındırlar” şeklinde anlam vermişlerdir. Koyun, sığır ve deveye, sapık veya şaşkın demenin haklı gerekçesi olamayacağı için bu, yanlış bir meâl olmaktadır.

Kâfir – karga ilişkisi, Habil – Kabil olayında da vardır. Yoldan çıkarak kardeşi Habil’i öldürmüş olan Kabil kendini, karga kadar olamamakla suçlamıştır. Bu olayı anlatan âyetler şöyledir:

“Onlara, Adem'in iki oğlunun olayını olduğu gibi anlat: Bir gün birer kurban  sundular. Birininki kabul edildi, diğerininki edilmedi. Kabul edilmeyen, "Emin ol, seni öldüreceğim" dedi. Öteki: "Allah , sadece sakınanlarınkini kabul eder" dedi.

“İnan ki, beni öldürmek için elini kaldırsan, ben seni öldürmek için el kaldırmam. Ben Allah ’tan, varlıkların sahibinden korkarım".

İsterim ki,  hem benim günahımı, hem de kendi günahını yüklenip o cehennem ateşinin arkadaşlarından olasın. Zalimlerin cezası budur".

Sonra ötekisi nefsine uydu ve kardeşini öldürdü… Kaybedenlere karıştı gitti.

Derken Allah , yeri eşeleyen bir karga gönderdi. Bu ona, kardeşinin cesedini nasıl gömeceğini göstermesi içindi. "Yazık bana!” dedi. “Şu karga kadar da mı olamadım ki, kardeşimin cesedini gömeyim?" Nihâyet ettiğine pişman oldu. (Maide 5/27-31)