Allah, ikramını, kim isterse ona has kılar ."ِ (Bakara 2/105)

Bu âyete genellikle, “Allah  ikramını, kime isterse ona has kılar” şeklinde anlam verilir. Bu fark, “يَشَاء = ister” fiilinin faili olan “o” zamirinin neyi gösterdiği ile ilgili tercihten kaynaklanır. Bize göre zamir, yanı başında bulunan “مَن = kim’i göstermektedir. Çünkü Arapça’da zamir en yakınını gösterir. Uzağı göstermesi için karine  gerekir. Ulaşabildiğimiz tefsir  ve meallere göre zamir, uzakta kalan Allah kelimesini gösterir.

Büyük iyilik sahibi, sadece kendi istediğine değil, isteyene de verir. Âyetin; “Allah  pek büyük iyiliklerin sahibidir” şeklinde bitmesi, verdiğimiz anlamın doğruluğuna delildir.  Bir âyette şöyle buyurulur:

“İnsanın çalıştığından başkası kendinin olmaz. Çalışmasına bakılacak. Sonra karşılığı tastamam verilecektir”. (Necm 53/39-41)

Bir âyet de şöyledir: “Kim hemen isterse, orada ona yani istediğimiz kimseye, dilediğimiz kadarını hemen veririz. Sonra ona cehennemi hazırlarız; yerilmiş ve sürülmüş olarak oraya girer. Kim de sonrasını ister ve orası için gerekli çalışmayı, inanarak yaparsa işte onların çalışmaları teşekküre değer. Bunlardan her birine, hem onlara, hem de öbürlerine, yine de Rabbinin ihsanından veririz. Rabbinin ihsanı kısıtlanmış değildir”. (İsra 17/18-20)

Rabbimizin ihsanı kısıtlı değilse, bir karine  olmadan zamiri uzağa göndererek onu kısıtlı göstermek yanlış olur. Şu âyet, bütün tereddütleri giderecek niteliktedir:

“Kim dünyalık isterse, ona ondan veririz. Kim de Ahiret  sevabını isterse ona da ondan veririz. Biz şükredenleri mükafatlandıracağız”. (Al-i İmran 3/145)